Moi Drodzy, dzisiaj ważny dzień, małe wielkie święto...
Mija równo rok od dnia, w którym opublikowałam pierwszy wpis na tym blogu. Dziękuję, że tutaj zaglądacie i towarzyszycie mi w tej wielkiej przygodzie zwanej życiem! Ciekawa jestem, gdzie mnie miłość do literatury, kultury, natury i makulatury zaprowadzi, i pozdrawiam Was najserdeczniej, życząc wszystkiego, co najpiękniejsze!
Marta
Stało się…
Spotkałam moją
ulubioną pisarkę, otrzymałam wpis do książki i nawet udało się zrobić
pamiątkowe zdjęcie!
Moi Drodzy, kłania Wam się nisko radosna i szczęśliwa miłośniczka
twórczości Anety Jadowskiej!!!
Jak tylko wyczytałam, że moja ulubiona Autorka pojawi się na
Targach Książki w Poznaniu, stwierdziłam, że muszę tam pojechać. Znalezienie
kompana wyprawy zajęło nie więcej niż pół godziny. Pomógł fakt, że tego samego
dnia, jakieś 500 m od mojego celu, odbywał się Festiwal Roślin. Data 9 marca
2024 r. w moim kalendarzu była zabukowana z długim wyprzedzeniem, z klauzulą:
„NIEODWOŁALNE”! Po drodze, jak to zwykle bywa, to i owo się zmieniało, to czy
tamto komplikowało, moje nastawienie też się zmieniało (od skrajnego entuzjazmu
na początku, przez totalne zniechęcenie pod koniec, aż po realizację 24 godziny
przed spontanicznego pomysłu wyrażenia sympatii i uznania Autorce ), ale jak
przyszło co do czego, to było jasne, że pojadę do tego Poznania i chociaż sobie
pooglądam książki. A tych było tam tysiące. Z równym ukontentowaniem patrzyłam
na ludzi. Tych również było setki, a może i tysiące. Oblegali stoiska
wydawnictw, uczestniczyli w spotkaniach autorskich (zauważyłam co najmniej dwie
sceny), kupowali książki, dyskutowali, atmosfera świetna, choć naprawdę w takim
tłumie łatwo się było zgubić. Szczególnie interesujące były dla mnie osoby,
które swoim ubiorem/strojem czy tym, no, „ołtfitem”, wyróżniały się w jakiś
sposób, a to intensywnością barw, nietypowymi dodatkami, kolorem włosów itp. Kolorowe
ptaki, po prostu.
Do Poznania podróżowałam w bardzo komfortowych,
samochodowych warunkach, korzystając z życzliwości Osoby, która akurat tego
samego dnia wybierała się do stolicy Wielkopolski (DZIĘKUJĘ RAZ JESZCZE!). Dla mnie to była prawdziwa podróż w nieznane,
ponieważ moja znajomość sąsiedniego województwa ogranicza się w sumie do
Gostynia, Leszna i Rawicza więc tym bardziej doceniam fakt, że zostałam
dostarczona dokładnie do miejsca, w którym odbywają się targi, a tym samym
możliwość zgubienia się została wyeliminowana w niemal 100%. (Niemal, bo jednak
przy moim szczęściu zawsze istnieje opcja, że coś pójdzie nie tak, a właściwie
nie coś, tylko ja…).
Po „wysiąściu” moim zadaniem stało się przejście przez ulicę
i dotarcie do dworca kolejowego, gdzie grzecznie czekałam na moją towarzyszkę –
A. I wiecie co? Przyjechała! A to ci niespodzianka… he, he. Potem już się samo
potoczyło. Najpierw Festiwal Roślin, bo A. chciała, a i ja byłam ciekawa.
Weszłyśmy do ogromnej hali wypełnionej roślinkami wszelkiej maści i ludźmi,
którzy tychże roślin potrzebowali. Mnóstwo wszystkiego, wybór ogromny, ceny
zróżnicowane, ale raczej przystępne. Minus – ścisk, brak cen na niektórych
rzeczach, mało miejsca w torbie/plecaku na zapakowanie nabytków i konieczność
targania tego, co się nabyło, przez cały dzień (ze względu na powrót
zaplanowany na wieczorową porę). Kupna „zieleniny” nie planowałam, ale trafiło
się kilka obiektów, którym nie mogłam się oprzeć. Wśród nich prezent dla mamy
(musiałam!) i coś, co kształtem przypomina pióropusz Tańczącej Chmury z „Dr
Quinn. Ale nie żałuje, bo to takie pstrokate, ale pocieszne.
Etap kolejny. Coś przekąsiłyśmy, zajrzałyśmy do Action (hasło:
„Nie, nie potrzebujesz tego”) oraz do „ministerstwa ulgi” (dla
niewtajemniczonych toaleta, 3 zł, można płacić kartą, w miarę czysto, papier
był, ręczniki papierowe również, ogólnie dało się załatwić, co się chciało). I
nastała pora wejście na Targi Książek. Bilety kosztowały 15 zł od osoby
(zakupiłam je wcześniej, przez internet). To niewygórowana kwota, naprawdę. Gdy
przyszłyśmy, trwało akurat spotkanie z Katarzyną Bonda. Co prawda, nie czytałam
jej książek, ale nazwisko dobrze znam. Słuchałam z zainteresowaniem, bo ciekawe
rzeczy mówiła. I w ogóle jest bardzo elegancką kobietą. Myślę, że prędzej czy
później nabiorę „smaka” na jej twórczość. Wszystko w swoim czasie. No, a czas
upływał szybko i przyszła pora na najważniejszy (dla mnie) punkt programu –
podpisywanie książek przez Anetę Jadowską. To był powód, dla którego zapałałam
chęcią wyjazdu do Poznania. Bardzo bardzo bardzo, ale tak bardzo chciałam, aby
moja ulubiona Autorka podpisała mi książkę, od której zaczęła się moja przygoda
z Dorą Wilk i jej pokręconym stadem. Zabrałam również ze sobą książkę
Jadowskiej, należącą do naszej gminnej biblioteki, bo uznałam, że jak się da,
to i tu podpis Pisarki będzie nie lada gratką.
Znalazłyśmy salę, w której miało być podpisywanie,
stanęłyśmy naprzeciw drzwi wejściowych i czekałyśmy. Ludzi przybywało, pojawiła
się również i Ona. Na zewnątrz zachowałam stoicki spokój,a w środeczku skakałam
do góry niczym onegdaj nastolatki na koncertach Backstreet Boys. Normalnie
szał, Królowa Fantastyki tak blisko, kilka metrów ode mnie. Kto choć raz
spotkał swojego idola, ten wie, o czym mówię. I nie wiem jak długo byśmy tak
stały, gdyby pani z obsługi nie sprowadziła nas do parteru słowami, że koniec
kolejki jest tam, wskazując odległy kraniec holu. Cóż było robić, w końcu
pokornie zajęłam miejsce pośród innych miłośników fantastyki i czekałam.
Czekałam, czekałam… Czas leciał, kolejka się nie zmniejszała, zaczynałam tracić
nadzieję, że się uda. Rozumiałam, że te wszystkie osoby przede mną mają podobne
pragnienia i skwapliwie korzystają z okazji do ich spełnienia. (Choć zabieranie
do podpisu np. 8 książek uważam za lekką przesadę, a były osoby, które tyle
miały albo i więcej). Jednocześnie nogi wrzynały mi się wiadomo gdzie, bo
jednak długie stanie nie jest tym, co kończyny dolne lubią najbardziej. W
międzyczasie nawiązałyśmy kontakt z paniami – Mamą i Córką - stojącymi z nami w kolejce i to w znacznym
stopniu umiliło nam postój, przestój, zastój i czekanie. „Pani Mama” oznajmiła,
że nam się uda, co przyjęłyśmy z niedowierzaniem, ale przecież mamy trzeba
słuchać. I nagle, gdy byłyśmy na wysokości drzwi do sali , znów podeszła pani z
obsługi i oznajmiła, że my i kilka osób za nami jeszcze wejdziemy, natomiast
pozostałe osoby będą mogły podejść po podpisy po spotkaniu autorskim. Co tam
zmęczenie, co tam niewyspanie, nic nie jest istotne w chwili, gdy masz w ręku
książki, przed sobą Idolkę i wiesz, że już za chwilę ta osoba skupi na Tobie
swoją uwagę przez tę chwilę. I jeszcze zapyta o imię, by wpisać odpowiednią
dedykację..
Jeny, ja wiem, że to brzmi jak bym była jakąś maniaczką, ale
zapewniam, że nie jestem. Jednakże to uczucie, gdy spotykasz Osobę, której
książki towarzyszą Ci od dawna i przenoszą do świata pełnego magii i
nieoczekiwanych zwrotów akcji, jest po prostu nie do opisania. Chylę czoła
przed Anetą Jadowską i mam zamiar nabyć wszystko, co wyszło spod jej pióra.
Jako usatysfakcjonowana miłośniczka Dory, Katii i Witkacego,
wyszłam z sali z „We Are The Champions”
(Freddie idealny na wyjątkowe okazje) na ustach (ale cichutko) i bananem na
licu. Aż chciało się rzecz (do samej siebie): Melduję wykonanie zadania! Nawet
nie chcę myśleć, co mogła sobie pomyśleć moja towarzyszka, ale mam nadzieję, że
to było coś w stylu pobłażliwego zrozumienia, a nie litości i zażenowania.
Poszłyśmy na spotkanie autorskie mojej Idolki (o 17:00), a stamtąd pora była
ruszać na pociąg. Dworzec po przeciwnej stronie ulicy więc daleko nie było.
Starczyło czasu na zakup biletów (w biletomacie, niech żyje socjalizacja),
magnesików (bo co ta wycieczka bez nich) i chwilę odpoczynku. Gdy dotarłyśmy na
peron (położony hen daleko głównej części dworca), nasz skład już był
podstawiony więc wsiadłyśmy i rozpoczęła się podróż do domu. Równie przyjemna
jak cały wypad, bo powroty są przyjemne. Dobrze się oderwać od codzienności,
ale nie ma jak w domu. Amen. Koniec. Tym, którzy dotarli do końca, dziękuję! Dorzucam
kilka zdjęć i życzę dobrego niedzielnego popołudnia!
PS Marzenia się spełniają!
Stało się, obejrzałam najnowszych "Chłopów" z 2023 r. w reżyserii i wg scenariusza DK Welchman oraz Hugh Welchmana. I mam już zdanie na ten temat. A jest ono następujące - historia przykra i straszna, film dobry. Dobór aktorów 10/10, chociaż bawiła mnie Małgorzata Kożuchowska w roli Organiściny. Muzyka i ścieżka dźwiękowa klimatyczna i barwna, dobrze oddawała nastrój. Dajmy na to, wesele Jagny i Boryny - te tańce miały w sobie coś wręcz diabolicznego...
Ale tym, co mnie najbardziej denerwowała była animacja! Bardzo mi to utrudniało oglądanie, momentami miałam wręcz wrażanie, że zaraz dostanę oczopląsu. Jednocześnie przyznaję, że były takie ujęcia, gdzie malowe tło było bardzo malownicze i nastrojowe, ale jednak całość mnie męczyła. I chyba nie jestem tak wytrawnym odbiorcą, aby docenić tę formę przekazu. Jam człowiek prosty i dla mnie coś jest albo animacją, albo filmem. To tyle, jeśli by mnie ktoś pytał o zdanie.
Sama historia Jagny jest mi znana, bo jestem z tych, co to niegdyś przeczytali książkę (dla przypomnienia - napisał ją Władysław Reymont i dostał za to Nobla), i niezmienne od lat uważam, że to okropna historia. Równie niezmiennie żal mi żony Antka, bo jej chłop bierze i przeżywa miłosne rozterki, a ona musi ogarnąć wszystko. Idealne życie, nie ma co... Bardzo się cieszę, że nie musiałam żyć w tamtych czasach!
Nie pamiętam treści książki na tyle, by porównywać ją z filmem na zasadzie, co wycięli, a co pozmieniali. Miałam ambicję, aby przebrnąć przez całość przed obejrzeniem najnowszej ekranizacji, ale po kilkunastu stronach dałam sobie spokój. Za długie to i za toporne. W liceum to była moja lektura obowiązkowa, teraz mogę czytać, co chcę. Niech więc "Chłopi" dalej zalegają na półce i obrastają w kurz, czekając dnia, kiedy jednak postanowię znów przebrnąć z Reymontem przez cztery pory roku...
I na koniec anegdotki, oczywiście, jak to twórczość Reymonta była obecna w moim życiu od małego... Jak powszechnie wiadomo, mam starszą siostrę. Ta ambitna dziewczyna niezmordowanie próbowała wpajać mi wiedzę na różne tematy, gdy byłam "kaszojadem" i jedno z sakramentalnych pytań, na które musiałam umieć odpowiadać brzmiało: kto napisał "Chłopów"? Reymont! Jak miał na imię? Władysław!
Kilkanaście lat później nastał dzień, w którym kupiłam słynne dzieło. Zakupu dokonałam w górowskiej księgarni (dziś już nieistniejącej) za gotówkę znalezioną na ulicy. Dosłownie na ulicy. Idąc wieczorową porą, nie pamiętam dokąd, zobaczyłam na chodniku banknoty. Rozejrzałam się, ale wokół nikogo nie było. Podniosłam banknoty, ciesząc się, że wpadły mi 3 dyszki. Wsadziłam je do kieszeni i dopiero kilka godzin później przekonałam się, że to było o wiele więcej niż 30 zł. Radość i niedowierzenia, ale najpierw próba znalezienie właściciela, bo ja jestem z tych, co by oddali kasę, gdyby było wiadomo komu. W tym przypadku nie było. Po jakimś czasie wydałam te pieniądze m.in. na książkę i na parasol, które mam do dziś, a część przeznaczyłam na jakiś charytatywny cel. A dumna z własnych "Chłopów" byłam jak diabli, bo już wtedy w moim łbie rodził się plan - marzenie posiadania własnego bogatego księgozbioru....
Zacznę od razu, na fali entuzjazmu, mam najlepszą, najwspanialszą siostrę ever (jedną, jedyną swoją drogą...)! I ta moja best "sis" podarowała mi cudowny prezent urodzinowy, a co jeszcze lepsze - towarzyszyła mi w tym! A w czym? W koncercie, drodzy Państwo! Wybrałyśmy się (my i zacne towarzystwo małżonków i przyjaciół) do Wrocławia na koncert Chóru MUSIC EVERYWHERE. Miejsce - Teatr Polski. Repertaur - polskie przeboje, m.im. Biała armia, Zacznij od Bacha, Nie pytaj o Polskę czy Co mi Panie, dasz. Dodatkowy bonus to gościnny udział Natalii Piotrowskiej - Paciorek i Kuby Jurzyka, których znam dzięki kanałowi Studio Accantus. Super mega utalentowanych osób jest tam mnóstwo, a utworów w wykonaniu Natalii i Kuba możecie posłuchać choćby TU lub TU. W tym miejscu mała dygresja - moją chyba najbardziej ulubioną perełką accantusową jest "Więzienne tango". Przecież powszechnie wiadomo (a już każda kobieta wie na pewno), że zasłużył sobie, to jego wina (...) i każdy postąpiłby tak jak ja!... Koniec dygresji. Wracamy do Wrocławia. A właściwie wracamy z Wrocławia. Ja, mój kierowca (szacun za umiejętność znajdowania miejsca do parkowania nawet, gdy tego miejsca pozornie brak) i dwa krążki... Bo ja, proszę Państwa, po występie miałam niedosyt i nabyłam płytę chóru, a że w sprzedaży były i płyty Kuby Jurzyka to jakoś tak automatycznie wzięłam dwie, jak do tego doszło nie wiem, no, bo sobie leżały, kusiły, potem znalazły się w moich rękach, następnie w torebce, a że mam słabą silną wolę... to teraz słucham naprzemiennie - Music Everywhere, Jurzyka i Accantusa (z neta). I ładuję swoje baterie dobrą muzyką z pozytywną energią, w wykonaniu ludzi, którzy naprawdę potrafią śpiewać. Och, ach, super! Git, fajnie i rewelka!
Szukałam w polskiej muzyce czegoś nowego, starych idoli nie porzucam, ale potrzebowałam odmiany. I tę odmianą znalazłam. A tak w ogóle to po koncercie odwiedziłam fb Chóru M. i odkryłam, że zagrali podczas WOŚP w Obornikach Śląskich! Jaka szkoda, że to przeoczyłam! Och, szkoda, szkoda, szkodunia... ale żywię nadzieję, że jeszcze to nadrobię i kolejnego występu nie przegapię :)!
A teraz uwaga, małe lokowanie produktu - jeśli i Ty chcesz wziąć udział w niezwykłym wydarzeniu, a konkretnie - występie kabaretu BLADE POJĘCIE i koncercie zespołu OZIRAIN to zapraszam Cię do Ścinawy! Piątek, 02 lutego, godz. 19:00, Centrum Kultury i Biblioteka! Wstęp wolny! I nie bój nic, nie sprzedajemy płyt więc nic nie ryzykujesz, a zatem - DO ZOBA!
Onegdaj opublikowałam wpis o próbie pozyskania metryczek moich dziadków. Kto chce, znajdzie go TUTAJ
Dziś pora na aktualizację - muzeum mi odpowiedziało! Otrzymałam gotowy formularz wniosku, jaki należy złożyć oraz informację o opłatach związanych z pozyskaniem danych. Przypominam, będę wnioskować o metryczki dowodowe, czyli takie karty zawierające zdjęcie oraz podstawowe dane.
W piśmie znalazłam również interesujące pouczenie, że osoby zmarłe przed 1952 rokiem oraz te, które wyjechały na stałe z Polski przed 1952 r., nie posiadały metryczek dowodowych, więc podejmowanie poszukiwań w ww. zespole archiwalnym jest bezzasadne. Moich przodków to nie dotyczy więc znów pojawia się nadzieje, że coś się o nich znajdzie. Gdybym tak dostała fotografię babci byłabym przeszczęśliwa!
W ramach poszukiwań odwiedziłam też wirtualnie gminę, z której pochodził mój dziadek oraz parafię w jego rodzinnej miejscowości. Mama przypomniała natomiast, że mój pradziadek był tam przez wiele lat kościelnym i wyrabiał opłatki, a ciotka z Ameryki (siostra dziadka), ufundowała witraż do kościoła. Stronę parafia wygląda TAK. Jest tam zakładka "GENEALOGIA". Interesujące!
Weszłam i wyczytałam, że zbiory mają zarchiwizowane (brawo!) i że jak się chce je przeglądać to trzeba zapłacić. Niby rozumiem, ale i tak mój wewnętrzny sknera się zjeżył i trochę pomarudził. Korci mnie jednak, żeby złożyć tę dobrowolną ofiarę (tak się ta opłata nazywa wg regulaminu) celem konserwacji i udoskonalenia technik archiwizacji, i zapoznać się ze zbiorami. Mam jednak zagwozdkę, gdyż nie wiem, jaką kwotę przekazać. Nie jestem też pewna na jak czas potrzebuję dostępu (to też nie jest na stałe). A ofiara, jak mówi regulamin, powinna być adekwatna do zakresu udostępnionego zbioru i czasu jego korzystania. Parafia umożliwia skorzystanie z Księgi Urodzonych, Księgi Ochrzczonych, Księgi Zaślubionych, Księgi Zmarłych i księgi zapowiedzi. Brzmi ciekawie! Podoba mi się jeszcze to, że można wirtualnie odwiedzić miejscowy cmentarz (na stronie parafii jest zakładka). Jak zauważyłam, osób noszących nazwisko mojego dziadka jest tam sporo więc z dużą dozą prawdopodobieństwa z częścią tego towarzystwa łączą mnie więzy krwi. Liczę, że zdobędę jakąś wiedzę w tym zakresie i stworzyłam małą listę zadań na najbliższe dni, które być może kiedyś pomogą mi w osiągnięciu celu:
1) wypełnić i wysłać wniosek w sprawie metryczek (papierowo to uczynię)
2) kontakt z parafią i próba ustalenia, w której świątyni znajduje się witraż (podobno jest podpisany...)
3) oszacować przedział czasowy, w którym moi przodkowie mogli korzystać z "usług" księdza
4) oszacować na jak długo potrzebuję dostęp do ksiąg i zaplanować budżet na ten cel.
-------
A tak serio, to ile powinnam wpłacić?
